Toen ik jong was kende ik nog niet allerlei hedendaagse apparaten zoals de Apple iPhone of mobieltjes die tegenwoordig allemaal heel normaal zijn. Vrijwel elk kind heeft zo’n apparaat waarmee je kunt communiceren via telefoon, sms en ook zelfs via internet met whatsapp of skype. Voordat ik zo’n elektronische gevaarte had, was het leven nog simpel want we kenden nog geen RSI of een muisarm of tegenwoordig ‘blackberry duimen’. Vroeger was het leven simpeler en ook veel actiever. Vroeger ging je met je vrienden voetballen om met ze te spelen waar je nu Facebook, whatsapp of skype gebruikt. Waar vroeger het ging of je genoeg eten op tafel zou hebben gaat het tegenwoordig om of je GSM batterij genoeg energie heeft en of je hem ergens kan opladen. Zelf zie ik alleen een ding wat mijn leven heeft verrijkt: de mogelijkheid om online geld te lenen. Een minilening in Belgie is zo’n handige manier van snel, makkelijk en gemakkelijk krediet. Je kunt zo vaak lenen als je wilt, mits natuurlijk je op tijd kan terug betalen. Je kunt een kleine korte termijn geld lening afsluiten om bijvoorbeeld voor je kleinzoon een leuke telefoon te kopen of voor je kleindochter een nieuwe Barbie kopen. De beste lening aanbieders voor minilening in Belgie zijn over het algemeen bekende grote financiele instellingen die lagere rentes hebben dan dure banken.

I got my fill of freedom when I went to university. As with many people in the UK, it was my chance to stand on my own two feet and enjoy myself away from the watchful eyes of my parents. I successfully managed to juggle my studies with having a good time. By the end of it I wanted to travel to developing countries and really see the world – that is the world as most of the world experiences it, namely in penury.

I went to India, Nepal, Eastern Europe. I got a job teaching in China. I spent a year doing nothing on Bangsak Beach in Thailand. I hitch-hiked around Africa, and I eventually settled in Japan teaching English. By that point I was in my 30s. My need to rebel had become less, and I found myself getting married.

It’s strange: I vowed I would never become like my parents. And indeed I haven’t, but I have managed to gain the trappings of respectability that I never sought before. Namely, a job, a stable home and most recently a child. I now don’t mind going on holiday with my parents. I sometimes take them to my old hunting grounds in South East Asia, or we go to a beach in Italy.

Now I wonder how it is going to work with my daughter. Is she going to feel the need to rebel against my ideas, to head out on her own? In many ways I hope the answer is yes.

I thought the best approach to this plan would be to get onto the internet and find work that I could do from home. Yes, I know work from home concept is not too appreciated but I wanted to test my writing skills without the pressure of having to appear anywhere. Soon, I started writing blogs and articles. A year later when I understood how the industry works and gained the required experience, I went to see my accountant. Rest is history – today, I run my own content development firm.

Sales are always an important part of any business. Whether you are selling some of the best juicers to buy or definitive research analysis to overseas clients, perseverance and discipline is absolutely important. Today, it feels wonderful to serve people by creating jobs and helping businesses worldwide by delivering world class content. With a line of articles, blogs, e-books, journals and press releases on any subject under the sun, I have indeed taken the step of becoming an entrepreneur. Having said that, I believe I’m still a long way to go where I want to be. It’s wonderful to be employed by yourself!

Het bevrijdende gevoel dat hedendaagse technologie ons kan geven

Sinds de komst van innovatieve vernieuwende technologische ontwikkelingen zoals, google, facebook en linkedin wordt het steeds makkelijker om onze oude geliefden, kennissen, vrienden en familie weer terug te vinden. Enkele decennia terug was het heel moeilijk om iemand, zoals een opa die je niet kende terug te vinden of familie van hem/haar. Maar ik heb nu vorige week terwijl ik met mijn Apple iPhone 4 aan het spelen was op Facebook.com en lukraak namen intoetste om te kijken of ik iemand kon vinden en ik heb zelfs oude kameraden van mijn opa via Facebook.com terug gevonden! Dit terwijl hij zelf enkele jaren na zijn pensionering uit het Amerikaanse leger niemand uit zijn oude peleton kon vinden. Het grappige is, zij wonen letterlijk in dezelfde provincie, maar hebben elkaar niet eerder kunnen treffen. Nou, Steve Jobs, Bill Gates, Mark Zuckerberg en Sergey Brin & Larry Page, dank jullie wel voor jullie uitvindingen die de wereld voorgoed hebben veranderd! Persoonlijk ben ik heel blij met iphone die ik via internet heb gewonnen, omdat ik heb deelgenomen aan een geheel gratis online enquete. Dus als je ook een gratis iphone wil winnen, zal ik je adviseren om gewoon een keertje iphone winnen te zoeken op internet en dan zul je het vermoedelijk wel vinden. Wellicht win je, en misschien ook niet. Dat is kans, en ik ben blij dat ik met kans de oude kameraden van mijn opa heb gevonden. Dit is juist het bevrijdende gevoel dat technologie ons in het leven heeft kunnen geven waar we goed dankbaar voor moeten zijn!

Liefs en kusjes,

Juliette

Dromen van mijn grootvader

Toen ik jong was en opgroeide had ik van mijn vader verhalen gehoord over mijn grootvader. Opa was een Amerikaanse soldaat die in de Tweede Wereldoorlog in ons mooie Nederland was gestationeerd. Toen kwam opa op een mooie zomermiddag een mooie Nederlandse vrouw tegen met wie hij verliefd werd. Mijn vader zelf is kort voor het einde geboren, en kan zich helaas nog weinig van zijn vader herinneren. Slechts enkel foto’s geven hem een beeld van de man wie hij niet als jongen leerde kennen. Na een lange zoektocht had mijn vader, zijn vader gevonden – en was het gezin weer naar enkele decennia herenigd. Het mooie van mijn opa dagelijks hier in Nederland te kunnen bezoeken is dat ik al zijn mooie verhalen van avontuur heb kunnnen luisteren. Ik heb daarom besloten eerst mijn rijbewijs te halen, daarna een leuke kleine auto met autolening te kopen en vervolgens alle steden in Nederland langs te gaan met mijn vrienden die net als ik ook graag een stukje geschiedenis willen opsnuiven. We trekken dan met de auto van Maastricht, waar ik woon, door langs Breda, Rotterdam en vervolgens Arnhem, Nijmegen, Utrecht en om vervolgens via Amsterdam en de afsluitdijk (ja, ik weet dat die pas later is gebouwd) door naar Leeuwarden en Grongingen. Deze reis gaan we allemaal met de auto afleggen in een paar weken tijd zodat we genoeg van de steden waar mijn opa geweest is met de infanterie, waar hij deel van gemaakt heeft te kunnen bewonderen. Ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen waarderen en moedig iedereen aan om ook zijn/haar gedachten over dromen van onze ‘makers’ te delen.

Met vriendelijke groet,

Mark N.

I was put off by the university fees. Also I wasn’t that bright at school. I hardly shone academically, and I secretly resented those who did. I thought it somehow unmanly to want to study. Real men became car mechanics, worked down a coal mine or joined the army. How wrong I was. I realized this not long after getting my first factory job. It was in a place that coated radiators. It was backbreaking work and there was a vat of bubbling chemicals in the middle of the factory floor. Nobody wore masks in those days. Sometimes I would get a bad headache from lowering radiators into the vat for hours at a time.

I eventually got out of that job and found a job in a carbon graphite factory. They make parts for EDM or electrical discharge machining. They also have a workshop for cutting metals using wire erosion. It is a complicated set of equipment they use. Since I had no education at school they put me on the simplest jobs. The pay was better and the health conditions considerably better. For the first time in my life I became interested in the academic side of how EDM worked.

After working 5 years for the graphite supplier in the UK I saved up enough money to go to university. The company I worked for said that there is a good job waiting for me when I complete my studies. Now I am a really motivated student and I somewhat pity my student colleagues that get drunk all the time, in debt and are on the verge of failing their degree. Maybe sometimes it is right to wait.

His response, I thought was interesting.  He said something along the lines of….good for you, but did you realize that most current research shows that as long as your son doesn’t drink regularly until he reaches at least 16, but that he drinks a bit, that he is much less likely to become an alcoholic.

As an adult, I hope he can find people like this more interesting than annoying.

Unfortunately, part of what we have to deal with once we move out on our own is the cost of food.  While we may be able to afford some bread and milk, and perhaps some cheap fruit like bananas relatively easily, expensive treats like potato chips are simply out of our financial reach.

Thankfully, if we are willing to put a little effort in, it is possible to use a potato chips recipe to prepare our own salty treats.  The good thing about making them yourself is they are very cheap.  They are also likelier to be much more healthy than store bought versions, which tend to be full of fat and oil and other undesirables substances.

Since I started making my own recipes for potato chips I have noticed one absolutely wonderful side effect.  I have lost some weight!  You see, when you have to actually make them yourself you find yourself having them less often – as cooking is quiet a hassle.  Plus, the serving sizes tend to be more reasonable; now I eat a frypans worth of chips, instead of a huge bag of ruffles.

It almost makes one wonder if our mothers were really doing us any favors by having a large stock of potato chips in the home to begin with!

I’m trying to look out for her best interests but I don’t think she sees it that way. I think she sees me as someone pretending to be a parent telling her she can’t do that. She says to me now things like “isn’t it great to be an adult” as she has a scoop of ice cream for breakfast. grabbing a skim chai is the most grown up thing she gets up to. all she want to do is watch TV and eat candy. I do agree that some of the rules children are forced to live under are bizarre and unnecessary. The feelings I have about my wife’s candy habits though, are still valid. I don’t want my wife to have denture breath at 40.